naisip ko lang, manny gaite Pebrero 26, 2008

naisip ko lang, kung mahal mo ngang tunay ang tao, hindi mo siya lolokohin. hindi mo sasabihin na papasok ka sa trabaho pero sa iba ka pupunta. hindi mo siya tatabihan sa pagtulog sa gabi habang ibang tao ang iniisip mo, at, ibang tao ang gusto mong kasamang magising pagdating ng umaga. hindi mo rin siya ipagluluto ng agahan, habang sinasabi mo sa iyong sarili: ibang tao ang gusto ko ipagluto ng agahan. hindi siya. hindi ka sasagot sa mga text niya sa pagitan ng mga bakanteng minuto ng iyong buhay at sasabihing, “mag-isa lang ako, papunta na, pauwi na.”. at hindi ka rin magsasabing “ikaw lang”, kahit alam mo namang may iba. at alam din niya. at alam ng maraming ibang taong kaibigan at kakilala niyo.

naisip ko lang, kung mahal mo ang bayan mo, hindi mo rin ito lolokohin. hindi mo hahadlangan ang katotohanan, ilalatag mo ang lahat-lahat sa hapag-kainan upang pagsaluhan ng mga mamamayan. hindi mo ito nanakawan ng oras, panahon, o pondo, hindi ka manlilinlang. gagawin mo ang lahat para sa ikabubuti nito, hindi sa ikakasira nito.

naisip ko lang din, na kaya natin ginagawa ang mga ginagawa natin, ay dahil naduduwag tayo. natatakot tayo sa kung ano ang tunay at totoo. napanood kita sa TV kanina, parang ipit na ipit ka na sa upuan mo, parang iniisip mo, ano bang nagawa kong kasalanan sa mga past life ko para malagay ako sa hindot na situwasyong ito? parang asar na asar ka na sa mga taong nagbigay sa’yo ng bungi-bunging script para sa lekat na hearing mo sa senado, at yamot na yamot na sa sarili mo dahil bukod sa pinagmumukha kang tanga nung ibang senador dahil mahina ang mga argumento mo, ang pinakanakakainis ay ‘di mo magawang humarap sa katotohanan at umamin, umamin sa lahat ng kabuktutan na iyong nasaksihan, sa kabuktutang iyong pinagtatakpan. napakahirap talagang maging sunod-sunuran.

ps. baka pwede penge din ako 500 thousand!

apat na tula sa pagwawakas ng pag-ibig Pebrero 24, 2008

Elegy

Naglalakad akong nakatingala sa langit
at nadapa’t tumama ang ilong sa sahig.
Ngayon, nagdurugo ang buo kong katawan.
Ang aking mga tuhod, ang hangin, aking mga alaala.
Napunit ang aking palda,
at nawala ko ang aking mga hikaw, ang aking katinuan.

May mahahanap ba sa diwa
na ibang paraan
upang isabuhay ang pagwawakas ng pag-ibig?

Oda sa Pag-Ibig

Sa isang hapong hindi mo malilimutan
darating siya sa iyong bahay at uupo sa hapag-kainan.
Unti-unti, magkakaroon siya ng pwesto sa bawat kwarto,
at sa mga pader at kasangkapa’y mag-iiwan siya ng bakas,
pati ang iyong kama’y kanyang guguluhin, at gagawa ang ulo niya ng uka sa iyong unan.
Ang mga libro sa lalagyan, ang mahahalagang pakiramdam ng mga taon
ay magkakaroon ng bagong sisidlan ayon sa kanyang panlasa,
at ang mga lumang larawan, malilipat mula dito papunta doon.
Titingnan ng ibang mga mata ang iyong mga gawain,
ang iyong pagparoo’t parito sa pagitan ng mga dingding at yakap,
at ang pang-araw araw na ingay at amoy ay mag-iiba.
Sa isa sa mga hapong ito na ‘di mo malilumutan
siya na gumulo sa iyong bahay at tumira sa iyong mga bagay-bagay
ay lalabas sa pintuan nang hindi man lamang nagpapaalam.
At kailangan mo na naman ayusin ang iyong bahay,
ibabalik ang mga kasangkapan sa dating ayos, lilinisin ang mga pader,
papalitan ang susian, pupunitin ang mga bagong larawan,
wawalisin ang lahat para lamang maipagpatuloy ang sarili mong buhay.

Dasal

Wala nang bukang-liwayway o pamahiin,
wala nang liwanag, wala nang trabaho, wala nang mga dagli.
Lupa lamang, lupa sa mata,
lupa sa gitna ng bibig at ng mga tainga;
lupa sa dinurog na dibdib;
lupa sa loob ng natuyong simura;
lupang idiniin sa ilalim ng likuran,
bumabagtas sa nakapinid na mga binti, lupa;
lupa sa pagitan ng mga kamay na nakadantay doon.
Lupa at pagkalimot.

Kung ikaw ay madulas

Kung madulas pa ulit ang iyong paa,
puputulin na ito.

Kung dadalhin ka ng iyong kamay
tungo sa ibang landas,
mabubulok ito.

Kung kukunin mo ang iyong buhay mula sa akin
mamamatay ka
maski patuloy ka pang nabubuhay.

Magpapatuloy kang patay o nagmumulto,
naglalakad nang hindi ako kasama sa mundo.

syempre dapat lahat ng salin may tema, ahehehe.

salin ng “Elegy”, “Ode to Love” at “Prayer” ni Maria Mercedes Carranza at “The Slip” ni Pablo Neruda

sa hinimay mong alimasag para sa akin Disyembre 12, 2007

kung sa ganitong paraan ko lamang
matitikman ang iyong ikaw-
ang langis mula sa dulo ng iyong
mga daliri, ng iyong palad, ang iyong
mga fingerprints na nilusaw ng mantika
ng aligue, ang DNA mula sa iyong
skin cells-

taimtim kong nanamnamin
ang bawat hibla ng laman,
upang maski sa aking tiyan,
makapagsama naman tayo maski
minsan lang, maski ngayon lang.

tatlong tula ni neruda Nobyembre 7, 2007

Ang Iyong mga Paa

Kapag tinitignan ko ang iyong mukha,
tinitignan ko rin ang iyong mga paa.
Ang iyong mga paa ng pakurbang buto,
ang iyong mga paang maliliit at matigas.
Alam kong dinadala ka nila,
at ang iyong matamis na bigat
ay umaalsa sa kanila.
Ang iyong baywang, ang iyong mga suso,
ang tingkad ng kulay-ube
ng iyong mga utong,
at ang mga butas ng iyong mga matang
kakalipad lamang kanina lang,
ang malapad mong prutas na bibig,
ang pula mong buhok,
aking munting tore.
Ngunit mahal ko ang iyong mga paa
sa dahilang lumakad sila
sa balat ng lupa, at sa ihip
ng hangin, at sa mga katawang-tubig,
hanggang ako’y matagpuan nila.

Hanap ko ang iyong bibig, ang iyong tinig, ang samyo ng iyong buhok

HUWAG KANG LALAYO, MASKI LAMANG ISANG ARAW
Huwag kang lalayo, maski lamang isang araw, sapagkat—
sapagkat—hindi ko alam kung paano ko ito sasabihin: mahaba ang isang araw
at aantayin kita, sa isang istasyong walang laman
at nakaparada ang mga tren sa ibang lugar, humihimlay.

Huwag mo akong iwan, maski isang oras lamang, sapagkat
ang mga maliliit na patak ng hinagpis ay magsasama-sama,
ang usok na naghahanap ng mauuwian ay lulutang
patungo sa akin, at sasakalin ang aking ligaw na puso.

Ah, nawa’y hindi kumupas ang iyong anino sa dalampasigan;
at ang iyong mga talukap ay huwag sanang kumurap sa malayong kawalan.
Huwag mo akong iwan, maski lamang isang sandali, aking pinakasinisinta,

Sapagkat sa sandaling ika’y makalayo na
ako’y paliko-likong magpapalaboy sa mundo, nagsusumamo,
Babalik ka pa ba? Iiwan mo na lang ba ako dito, namamatay?

Lasing na Lasing

Lasing na lasing sa masangsang na langis
Ng iyong mga bukas na halik,
Ang iyong basang katawan sa pagitan
Ng aking basang katawan at sa mga palikpik
Ng ating bangkang gawa sa mga bulaklak,
Nagpapakasaya, inaaalalayan natin- ang ating mga daliri
Tila mga kandilang pinarikit ng ginintuang bakal-
Sa ibabaw ng mainit na bukana ng langit,
Ang huling hininga ng araw sa ating mga layag.

Hawak ng araw sa pagitan ng tag-araw
At taglamig, bangag at magkasalikop na magkasama’y
Nagpalutang-lutang tayo ng ilang buwan at nagising
Sa mapait na lasa ng lupa sa ating mga labi,
May lagkit ang mga talukap ng mga mata at nasasabik sa apog,
At sa tunog ng tali
na nagbababa ng timba patungo sa kanyang balon. At pagkatapos,
bumiyahe tayo ng gabi patungo sa Mapalad na mga Isla,
At humimlay kagaya ng mga isda
Nakukumutan ng lambat ng ating mga halik.

salin ng “Your Feet”, “I Crave Your Mouth, Your Voice, Your Hair” at “Drunk as Drunk” ni Pablo Neruda

binigay ko sa’yo ang aking puso Oktubre 24, 2007

dahil minsan ako’y sadyang praning

Madyik Oktubre 18, 2007

para sa paborito kong Happy Revolutionary, sana di ka kunin ni GMA

ang kalapating nilagay
sa sombrero ng madyikero
na tinakpan ng panyo
habang pumapagaspas
ang mapuputing pakpak
ay naging pinong
confetting lumipad
sa hangin ng aking
mga pangamba’t
walang karapatang
pagsinta

gusto ko sana siyang biruin Oktubre 9, 2007

nabasa ko ang iyong mga tula kagabi.

uyyy, inlab! bibiruin ko sana siya. pero nahihirapan akong gawain. di ko siya mabiro ng, “miss mo na ba ako?”. hindi na siya maaaring gawing biro.

gusto kong malaman kung sa mga panahong inisip ko siya, umaga tanghali, gabi, tulog o gising, nananaginip man o hindi, ay iniisip rin ba niya ako? at paano kung ang sagot ay hindi? pagod na akong magtampo.

kaya, nung tumawag siya upang mangamusta, ito lang ang nasabi ko:

“sa tanang buhay ko, ngayon lang tinubuan ng tatlong malalaking tighiyawat ang mukha ko.”

***

nagyosi tayo kagabi habang nag-aantay ng jip.

kako, “pakiramdam ko’y hindi na ako makakapag-asawa kahit kailan.” tumawa siya.

dumating na yung Katipunan. tumawid na ako’t iniwan ang kanyang mukhang natatakpan ng bahagya ng kapal ng usok ng kanyang paubos na Marlboro.

***

inaantay namin magprint ng kwento ang epson.

maaari ba kitang halikan? sabi niya.

“sige.” sabi ko.

pinasok niya ang kanyang dila sa aking bibig. pinaikot ko ang dila ko sa dulo nito. nalasahan ko ang usok ng kanyang sigarilyo sa kanyang mga labi. dumilat ako ng bahagya, siya ay nakapikit.

bumitaw ako.

“salamat.” sabi niya.

nagjam ang papel sa printer.

***

nasilip ko ang tastas sa kilikili ng kanyang kamiseta. mahusay akong magsulsi.

“tastas ang iyong kamiseta.”

“oo.”

bagong paligo siya ng mga sandaling iyon. kung lalake ako, tinigasan na ako. sayang, ako ang naging babae.

iniwan ko siya sa sopa, nanonood ng TV. pumasok ako sa banyo.

huminga ako ng malalim, at inamoy ang mga haligi. mabango. citrus fresh.

baka pwedeng dito na lang muna ako sa loob.

***

“matagal akong nakatulog. isang oras pa siguro bago ako naidlip.”

paano, inisip kasi kita. nakagat mo rin ba ang iyong dila?

***

“mahal na kita.” nakainom na ako nun.

“dati pa kitang minamahal.” wala siyang ininom.

“salamat.” sinok.

“ano na’ng gagawin natin?”

“wala, sulatan mo lang ako ng maraming-maraming tula.”

“ikaw ang pag-ibig, pero ang aking mga berso’y para sa bayan.”

“narinig ko na ‘yan.” kuha ng yelo lagay sa baso.

at umalis siya ng walang paalam. hindi ko na rin hinabol.

***

nagpunta ako sa computer, binuksan ang kanyang blog. “uyyy, inlab.” gusto ko sana siyang biruin, pero hindi ko magawa.