suntukan na lang tayo!

napapagod na ako sa’yo.

Mula sa mga tala kay Mary Clarisse Maligaya, Year IV- Chastity Oktubre 26, 2007

Isinalansan sa: erotika, kabataan, ofw — gingmaganda @ 8:44 hapon

Para sa mga mature na mambabasa lamang, bahagi ng isang kwentong bahagi ng isang antolohiya ng kwentong erotika na malapit nang lumabas sa susunod na buwan. Excited na ako. Yey! First time ko rin makabenta ng kwento, nakakatuwa rin kasi wala na akong self-esteem sa pagsusulat. Pero natutuwa daw yung editor ko sa akin. Kaya maganda pa rin ang buhay.

Natutuwa rin ako kase naalala ko talaga nung hayskul pa ako. Naloloka ako kase nadiskubre kong nagsesex na pala yung mga kabatch ko tapos ako, 3rd year college ako unang nakipagsex nabuntis pa ako agad! Ang labo diba.

Pero ayun, nung sinulat ko talaga tong kwentong to, inisip ko lang talaga yung hayskul ko. Yung mga araw-araw na pangyayari dun. Ang kukulit ng mga kabatch ko haha at pati na rin ang iba pang schoolmates. Andaming kwentong pwede isulat. Yiheee! Memories!

—-

Sakto. Wala si Kuya sa kwarto, nasa bahay daw ng kaklase at gumagawa ng project sa Advanced Placement Physics. Tulog na si Nanay. Hawak-hawak ko ang tite ko. Naalala ko yung sinabi ni Pandak kanina, paano kung si Maligaya nga yun? Ano kayang gagawin ko sa kanya?

1. Huhubaran ko ba siya kaagad, o unti-unti? O siya na lang magtanggal ng sarili niyang damit?
2. Maghuhubad ba ako agad, o wag na lang? Pero minsang nagkumparahan kami sa CR sa school, ako ang nanalo, hindi naman siguro nakakahiya.
3. Gusto ko siyang hawakan sa mukha, gusto ko padaanin ang daliri ko sa basang labi niya. Sana kapag ginawa ko yun, kunin niya ang kamay ko at dahan-dahang ipasok sa bibig niya. Tapos, lalaruin ng dila niya yung dulo ng daliri ko.
4. Kukunin ko yung kamay niya tapos ipapahawak ko sa kanya yung ano ko. Dahan-dahan niya munang hahawakan, parang nahihiya pa. Dadampi-dampi yung mga daliri niya sa kahabaan ng ano ko. Nakakakiliti, lalo akong ma-e-excite. Unti-unti kong ilalagay sa buong palad niya yung ano ko, hanggang mabalot na ito ng isa niyang kamay. Sasabihin niya, “Ang tigas Paolo, gusto ko siyang i-kiss!”
5. Sasabihin ko sa kanya pagkatapos, “Laruin mo pa, Miss Maligaya, hawak-hawakan mo kagaya ng paghagod mo ng kamay mo sa alaga mong aso.”
6. Assuming na nakadamit pa rin siya, kakapain ko na ang suso niya. Yung kanan muna, dahan dahan kong ilalapat ang aking palad sa kabilugan nito. Pipisilin ng bahagya at titignan siya sa mata.
7. Sana ngumiti siya.
8. Pipisilin ko ulit ng marahan ang kanang suso, at hahanapin ang utong. Matigas na ang utong, lalamasin ko ang suso niya na nakakulong pa rin sa kanyang bra at blouse. Hahalikan ko naman ang kaliwang suso at ihihimas ang pisngi ko sa utong nito. Maamoy ko na naman ang cologne niya, at hahanapin na ng bibig ko ang bibig niya.
9. Hahalikan ko siya sa bibig. Basa ang halik. Kung sarado ang bibig niya, kakatukin ito ng aking dila para pagbuksan ang dala kong sarap. At pagbukas, magyayapos ang mga labi namin na parang mag-asawang OFW na matagal nawalay sa isa’t-isa.
10. Patuloy pa rin siya sa paghagod sa ano ko. Mamasa-masa na ito, ang init ng palad niya, at lalong tumitigas yung ano ko sa bawat haplos niya. Bubuksan ko na yung blouse niya. Isang butones muna, pasilip lang sa loob.
11. Gusto kong punitin yung blouse.
12. Pangalawang butones. Baka pagalitan siya ng nanay niya kung umuwing sira ang blouse niya.

Putangina, nilabasan na ako. Makatulog na nga.

Kinukulit ako ng tatay ko na sumali sa basketball team ng school. Frustrated PBA player kasi yun. Mahilig magdribble at mahilig din magshoot, pero ewan ko ba kung bakit nagtuturo ng Math ngayon sa ibang bansa. Ayan, pinasa tuloy sa akin ang pagsasakatuparan ng pangarap niya. Kunsabagay, masaya din naman ang nagbabasketball. Ayaw ko nga matulad kay Kuya na nagiging nerd na o kaya kay tatay na nagtuturo ng Math! May mga araw nga na kaliwa at kanan lang, ‘di ko pa alam e.

Sa Biyernes daw ang try-outs. Buti na lang ‘tong si tatay maski di ako mabilan ng slacks at least pagdating sa sapatos bigay-hilig. May sign-up sheet sa may PE Dep- may mga ilan na ring nag-sign up. Sinusulat ko na ang apelyido ko nang may naamoy akong pamilyar. Pagtingin ko sa corridor paparating si Mary Clarisse. Mag-isa lang at may hinahalukay sa bag niya. Medyo hirap nga siya kasi hawak pa niya yung mga libro niya at may isa pang supot na may sapatos sa loob. Napatingin lang ako sa kanya buong time na lumalakad siya. Buti ‘di ako nakita dahil abala sa paghahanap ng kung ano sa loob ng bag niya. Maski malayo ang bango niya pa rin.

“Supot, tara na!” narinig ko si Ponds na humihiyaw mula sa kabilang dulo ng corridor. Tinapos ko na ang pagsulat ng pangalan ko sa sign-up sheet at lumakad na papunta sa kanya. “Ikaw ha, nakita kita ha! Dumaan si Maligaya, hanglagkit ng tingin mo! Type mo rin ano? Rape! Rape! Rape!”

“Gago! Wag ka nga maingay baka may makarinig sa’yo, baka isipin manyakis ako eh ikaw naman diyan ang malibog!”

“Eh manyakis ka rin naman talaga! Bilisan mo diyan, pupunta daw tayo kina Ryan at may bago daw siyang DVD.”

Pag si Ryan, may bagong DVD, isa lang ang ibig sabihin nun: nakabili na naman si mokong ng piratang porno. Kanya-kanya na namang pwesto dun sa kwarto niya habang pinapanood ang kung sinong ale at mama na gumawa ng mga makamundong gawain. Minsan lang at nagkakabadtripan kasi kung kelan maganda ang takbo ng kwento, kung may kwento nga ba ang mga ganoong klase ng DVD, ay dun ba maghahang ang DVD. Nakakatawa rin kapag nagha-hang ang mga DVD ni Ryan, iba-ibang pwesto ng pagtatalik ang nafi-freeze sa TV. At kadalasan, nakakatawa yung hitsura ng babae. yung lalake naman walang pinagkaiba ang facial expression kesa hindi naghahang ang DVD o naka-hang. Hindi mo alam kung malilibugan ka pa rin ba o matatawa.

“Ay, nako pare, di ako pwede. Marami ‘kong assignment e. Next time na lang.”

“Huuu, baka uuwi ka lang at magbabate habang iniisip si Maligaya! Ikaw, bahala ka, Hapon pa naman yung bago ni Ryan!”

“Tarantado! Wag ka ngang maingay! Mamaya may makarinig sa atin.” Sabay batok kay pandak. “O sige na, alis na ako!” Pero parang masaya nga rin umuwi at magbate habang iniisip si Mary Clarisse Maligaya. Itutuloy ko yung sinimulan kong pantasya. Paaabutin ko hanggang # 1,956,876.

 

binigay ko sa’yo ang aking puso Oktubre 24, 2007

Isinalansan sa: drowing, pag-ibig, tula — gingmaganda @ 8:47 hapon

Photo Sharing and Video Hosting at Photobucket

dahil minsan ako’y sadyang praning

 

papaluin ko sa pwet ang copywriter na gumawa nito! Oktubre 23, 2007

Isinalansan sa: kababaihan, media circus — gingmaganda @ 2:46 hapon

beyonce

ayon sa press release na ito, “Celebrate Feminism with Beyonce”. what the hell?!?! di porke kumanta lang ang bruha ng “To da lep to da lep” eh maaari na siya ikawing sa kapeministahan huh. anak ng tokwa, eh maski naman basahin yung lyrics ng kanta na yun eh inaapi naman niya yung lalake. mapagmalabis. nanumbat pang pang binilhan niya ng Jaguar yung boylet. feelingerang upper class. ulul. sa aking palagay, ang peminismo ay hindi pangingibabaw sa mga kalalakihan kundi ang pagtabi sa kanila sa pantay na antas ng pag-iral tungo sa may maayos na lipunan, err, buhay, err, basta hindi para kay Beyonce. bah.

ayon din sa PR na ginamit pa talaga ang peminismo bilang anggulo ng pagtitinda, ay, “gumamit ng credit card namin upang makabili ng tiket sa konsert niya.”. konsumerismo, di kaiga-igayang ideolohiya! haha. pero ano ba. kairita naman tong PR na ito. syempre mega-react ako dahil yan din ang trabaho ko. at di naman ako ganyan ka-abusado gumawa ng copy.

kung ikaw nagsulat nito, magpakilala ka sa akin, sapakan tayo! joke. itatanong ko lang kung sang kweba ka lumaki.

at oo, hindi ako peminista. hindi talaga! saka gusto ko din si beyonce, lalo na sa Fighting Temptations. saka may crush din ako kay Jay-Z dati.

 

Madyik Oktubre 18, 2007

Isinalansan sa: anti-gma, pag-ibig, tula — gingmaganda @ 8:51 hapon

para sa paborito kong Happy Revolutionary, sana di ka kunin ni GMA

ang kalapating nilagay
sa sombrero ng madyikero
na tinakpan ng panyo
habang pumapagaspas
ang mapuputing pakpak
ay naging pinong
confetting lumipad
sa hangin ng aking
mga pangamba’t
walang karapatang
pagsinta

 

may busog na bakang walang pakialam Oktubre 16, 2007

Isinalansan sa: lipunan, pagkain, tula — gingmaganda @ 8:42 hapon

may busog na bakang
walang pakialam
sa dalawang buto’t
balat na batang
nag-aagawan
sa butil ng mais
na nakabaon sa
sariwa niyang tae
na kasalukuyang
naglalabas ng
methane gas
na sikretong lumalason
sa malasariwang hangin
na nilalanghap
ng kabit ng diktador
na nanonood
ng James Bond
sa kanyang
private home theater
na sa sobrang pagkamangha
ay nakatabig at nakatapon
ng isang bowl ng popcorn
sa makintab na sahig.

 

gusto ko sana siyang biruin Oktubre 9, 2007

Isinalansan sa: erotika, lipunan, pag-ibig, tula — gingmaganda @ 8:52 hapon

nabasa ko ang iyong mga tula kagabi.

uyyy, inlab! bibiruin ko sana siya. pero nahihirapan akong gawain. di ko siya mabiro ng, “miss mo na ba ako?”. hindi na siya maaaring gawing biro.

gusto kong malaman kung sa mga panahong inisip ko siya, umaga tanghali, gabi, tulog o gising, nananaginip man o hindi, ay iniisip rin ba niya ako? at paano kung ang sagot ay hindi? pagod na akong magtampo.

kaya, nung tumawag siya upang mangamusta, ito lang ang nasabi ko:

“sa tanang buhay ko, ngayon lang tinubuan ng tatlong malalaking tighiyawat ang mukha ko.”

***

nagyosi tayo kagabi habang nag-aantay ng jip.

kako, “pakiramdam ko’y hindi na ako makakapag-asawa kahit kailan.” tumawa siya.

dumating na yung Katipunan. tumawid na ako’t iniwan ang kanyang mukhang natatakpan ng bahagya ng kapal ng usok ng kanyang paubos na Marlboro.

***

inaantay namin magprint ng kwento ang epson.

maaari ba kitang halikan? sabi niya.

“sige.” sabi ko.

pinasok niya ang kanyang dila sa aking bibig. pinaikot ko ang dila ko sa dulo nito. nalasahan ko ang usok ng kanyang sigarilyo sa kanyang mga labi. dumilat ako ng bahagya, siya ay nakapikit.

bumitaw ako.

“salamat.” sabi niya.

nagjam ang papel sa printer.

***

nasilip ko ang tastas sa kilikili ng kanyang kamiseta. mahusay akong magsulsi.

“tastas ang iyong kamiseta.”

“oo.”

bagong paligo siya ng mga sandaling iyon. kung lalake ako, tinigasan na ako. sayang, ako ang naging babae.

iniwan ko siya sa sopa, nanonood ng TV. pumasok ako sa banyo.

huminga ako ng malalim, at inamoy ang mga haligi. mabango. citrus fresh.

baka pwedeng dito na lang muna ako sa loob.

***

“matagal akong nakatulog. isang oras pa siguro bago ako naidlip.”

paano, inisip kasi kita. nakagat mo rin ba ang iyong dila?

***

“mahal na kita.” nakainom na ako nun.

“dati pa kitang minamahal.” wala siyang ininom.

“salamat.” sinok.

“ano na’ng gagawin natin?”

“wala, sulatan mo lang ako ng maraming-maraming tula.”

“ikaw ang pag-ibig, pero ang aking mga berso’y para sa bayan.”

“narinig ko na ‘yan.” kuha ng yelo lagay sa baso.

at umalis siya ng walang paalam. hindi ko na rin hinabol.

***

nagpunta ako sa computer, binuksan ang kanyang blog. “uyyy, inlab.” gusto ko sana siyang biruin, pero hindi ko magawa.

 

Pasalamat Ako’t Naging Labandera lang ang Lola ko Oktubre 6, 2007

Isinalansan sa: kababaihan, lipunan — gingmaganda @ 12:27 hapon

pyesang isinulat ukol sa pagbisita sa Lila Filipina, para sa klase sa pag-e-MA sa UP Diliman

Lumaki ako sa mga kuwento ng lola’t nanay ko noong unang panahon, panahon ng Hapon: dumating ang mga Hapon sa Bangued, Abra, dala ang kanilang mga bayoneta at kanilang mga “kura, kura, banzai nippon!” habang bitbit ang maduduming labada. Siguro’y nga’y mahirap maging sundalo sa panahon ng digmaan. Maruming trabaho rin ang manglusob ng mga nananahimik na baryo, ang magpaka-evil, at ang kalimutang tao ka palang may puso at kaluluwa.

Ang kuwento lang kasi ng nanay ko, ang tanging nangyari lang sa nanay niya noong panahon ng Hapon ay naging labandera siya ng isang mabait na sundalong Hapon. In-imagine ko pa ngang kamukha ng sundalo si Shaider, pulis pangkalawalan. Mabait at makisig, nga lang, may mantsa ang mga damit.

Kadalasan daw ay dadating ang sundalong Hapon sa bahay nila at magpapalaba ng damit. Habang nilalabhan ng lola ko ang mga damit ay iuugoy ng sundalong Hapon ang duyan ng uncle ko. Barter ng service. Ipaglaba mo ako’t aalagaan ko ang anak mo. Minsan pa’y dadalan pa sila ng pagkain at kung ano-ano. Yun lang.

Kahapon, nakilala ko si Lola Narcisa, comfort woman daw ng mga sundalong Hapon noong panahon ng Ikalawang Digmaang Pandaigdig. Kung bakit nagulantang ako sa pagkakaalam na taga-Abra rin si Lola Narcisa, at biktima ng kalapastanganan ng mga Hapon. Pakiramdam ko’y nalinlang ang isang bahagi ng aking kamalayan at tagilid ang pagkakaunawa ko sa sarili kong kasaysayan. Sapok sa aking pag-iisip na malaman na sa parehong probinsiyang kinatandaan ng lola ko at kinalakhan ng nanay ko ay may malagim palang pangyayaring inabot pa ng 26 na taon bago makarating sa akin ang balita.

Tiniente del Baryo daw ang tatay ni Lola Narcisa, at pinagbintangan na nagtatago ng guerilla. Sinugod daw ng mga Hapon ang kanilang bahay, kinuha ang kanyang tatay at itinali sa haligi ng kanilang bahay. Hinahanap sa kanya ang nawawalang guerilla. Wika ng tatay ay walang nagtatago doon; at wala naman talaga. Pero mapilit ang mga sundalo, at gamit ang kanilang mga bayoneta ay hinagupit ang tiniente hanggang sa mabalatan ang kanyang katawan . Humiyaw ang kanyang nanay sa nakitang karahasan, ngunit nauwi lang ang pag-almang ito sa kanyang pagkakagahasa. Pagkatapos ay nironda na silang mga magkakapatid na babae, dinala sa garrison, pinapaligo’t pinagbihis. At saka nasimulan ang mahabang paglalakbay patungo sa panghabang-buhay na trauma’t pagdurusa.

Thirteen years old pa lang si Lola Narcisa noon nang napakilala sa kanya ng tadhana ang lupit ng pag-iral sa mundo. Sa umaga’y pinaglalaba sila, pinagwawalis, ginawang mga katulong sa garrison. Sa gabi’y pipilahan ng kung sinong mga sundalo upang gawing parausan at pahingahan pagkatapos ng isang mahabang maghapon ng pagpapakasama’t pagpapakademonyo sa bansang pilit nilang inaangkin. Sa mga araw na ibig ng mga sundalong maghanap ng makakain, isasama nila ang mga comfort women sa kanilang mga lakad. Maghapon silang naglalakad sa mainit na buhangin, ni wala man lang tsinelas panlaban sa anghang ng init ng nilalakaran na lupa. Nawalan na sila ng pakiramdam sa paa. Tuhod na lang daw ang gumagalaw upang dalhin ang bugbog nilang katawan patungo sa kung saan man.

Iniisip ko kung anong klaseng impyerno ang kinahulugan ng puso’t isipan ni Lola sa mga oras, araw, at mga buwan na iyon. Hindi ko rin maisip kung gaano kasakit. Pero tinitignan ko ang kanyang mukha, ang luha na di maubos-ubos mula sa kanyang mga mata, ay marahil maski kailan ay di ko maiintindihan kung gaano katindi ang karahasan na iyon sa kanyang diwa. At marahil, ayaw ko na rin malaman. Nakakapagod pihado ang umiyak araw-araw, sa maraming dekada, habang minumulto ka ng mga alaalang mas maigi na lamang makalimutan.

Nabaliw ang kapatid ni Lola Narcisa, at sa isang banda, marahil, mas suwerte pa siya dahil nagawa niyang takasan ang katotohanan ng sinapit nilang kapalaran. Mas kawawa ang mga naiwan, naiwan sa lebel ng pagsisid at paglutang at pagkalunod sa mga mantsang alaalang kung puwede lang ipabura gamit ang modernong siyensiya ng Tide Ultra ay sana dati pang ipinagawa.

Ngunit patuloy ang pag-inog ng mundo at ang buhay ay nagpapatuloy din. Makalipas ang maraming dekada ay pilit pa ring iwinawaksi ni Lola Narcisa ang pait ng mga gunita sa kanyang panlasa. Kung sana’y ang pait ay galing sa gamot na nakakapagpagaling ng mga sakit ng katawan ay makakangiti na sana siya. Ngunit ang pait na ito ay galing sa lason na kumain sa kanyang buong pagkatao’t kasaysayan. At kung sana’y matuto man ang mga Hapon sa kanilang mga pagkakamali, kung sana’y humingi ng paumanhin para sa ginawang mga pagkakasala, kung sana’y umamin sa kanilang mga pagkakamali ilang dekada na ang nakaraan, baso ng malamig na tubig sana ito sa kanilang lalamunan, upang maiwaksi ang pait, at maibsan ang uhaw sa kanilang katawan, hustisya kumbaga, hustisya para sa amin na inyong mga ginahasa.

Pero patuloy pa rin ang bagsik. Naturingan pa silang sinungaling. Sino ba naman ang mag-iimbento ng ganitong klaseng kuwento? Maski si Kris Aquino at ang kanyang STD ay walang sinabi sa horror na ito. Mas nanaisin pa nila Lola ng tahimik na buhay, at hindi iyong hanggang kamataya’y puno ng sigalot at pakikipagtunggali. Ngunit may dapat ipaglaban, hindi lamang ang laban para sa kanilang sarili kundi para na rin sa inang bayan. Hindi lamang tao ang mga ginagahasa, hindi lamang mga baryo ang nakaranas ng dahas, mga piraso lamang ito ng malaking jigsaw puzzle ng kasaysayan ng kababaihan at ng bayan.