na-high blood ako sa Christian Living Education teksbuk ng anak ko Hulyo 11, 2007

in (taon, dekada ‘80) a group of teachers went to a Mangyan place in (ang haba ng pangalan, Abacahan ba yun?)…
the group of teachers taught the Mangyan many things…
when it was time to go, the Mangyan were very sad.
they loved the group of teachers..
the teachers loved them too so they promised to come back…
when the teachers came back… everyone was happy
-loose na sipi ng isang teksto sa teksbuk ng anak kong Grade 1

1. Ang Lesson ay “The Promise”. making and keeping promises, etc. “The Lord loves us so he promised to redeem us.” etc etc. sige, ayos naman ang marunong tumupad ng pangako. ewan ko ba, dapat ata pinag-si-sit in ang mga pulitiko at mga ex-boyfriend ko sa klase ng anak kong Grade 1. refresher course lang ba.

2. “Mangyan place”- ano daw?!?!

para mo na rin sinabing, ang Tondo ay “Goons Place”, o ang Cainta ay “Sepoys Place” o ano bang klaseng way of thinking ito? ni wala man lang paliwanag kung ano yung Mangyan. syempre nataranta yung anak ko. di man lang irephrase na, “where a group of Mangyan people live.”, para naman may clue na ang mga Mangyan ay tao, hindi baboy damoh!

3. “the group of teachers taught the Mangyan many things”
(insert sci-fi sound effects here, yung time travel mode)

balik tayo sa edad ng mga Thomasites. napaka-post colonial naman ng teksto ito. race and cultural supremacy mode. ano bang gusto nilang sabihin sa mga batang Grade 1, na ang Mangyan hindi marunong mabuhay at kinakailangan pang turuan ng mga teacher? nye. eh sila nga sa bundok nakatira di naman nauubos ang lahi. tayo mawalan lang ng cellphone dito sa kalunsuran with all our luho and internet and Starbucks e halos masiraan na tayo ng bait. ano ba.

ikamamatay ba naman ng Vibal Publishing na singitan man lang ito ng linyang, “In return, the Mangyan taught them many things about their way of life.” cultural sharing mode.

4. nagmamahalan ang mga teacher at mga Mangyan kaya everyone was sad when it was time to go. yeah right. pagkatapos mang-pollute ng kultura at mag-hasik ng epistemological violence biglang sasabihin na nagmamahalan sila. nye. class, our lesson for today is about love. and epistemological violence. and keeping promises. ang galing!

hay naku.

bilang nanay at mag-aaral ng panitikan i do find this irksome. ang dami-daming kwento na pwedeng isulat tungkol sa pagtuturo ng mga pangako pero bakit pati ang mga Mangyan ginagamit ng mga madreng ito? bakit pinagmumukhang tanga na naman ang mga katribuhan sa Pilipinas? anong mensahe ang pinaparating nito sa mga kabataan na nakatira sa isang semi-syudad na municipality? wala pa ba tayo sa age ng political correctness at National Geographic Specials?

baka nag-o-overreact lang ako o ano. siguro may mga kailangan din naman talaga ituro sa mga Mangyan kagaya ng pagsusulat ng pangalan o abakada para makaboto o ma-exercise ang karapatan nila bilang mga kapwa Pilipino. pero ayon sa choice of words (yun daw ang ibig sabihin ng “diction” sabi ni sir vim) ng kwentong ito, na maski pang-Grade 1 lang naman, eh olats ang kwentong ito. to death!

iniisip ko pa kung susulatan ko yung publisher ng libro.

manyak Hulyo 5, 2007

8:45 ng umaga

1 message received
Memory is low!

basta may bj, solb na ako. dapat magaling ka dun. boys like that!

jusko. parang gago tong kausap ko. actually, gago nga. kebs na na pareho kami ng high school na pinanggalingan at kapatid niya ang ka-batch ko. at sa tanang buhay ko, hindi naman kami nag-usap sa mga pasilyo sa UPIS. pero di ba siya kinikilabutan sa sinasabi niya? duh? nakakalalake siya! pokpok.

no need to tell me. namaster ko na yan. marami na akong napaluha dahil diyan.

ewan ko ba kung bakit pag sex ang pinag-uusapan ay laging ayaw ko magpatalo. maski na sa expense na maturingan akong whore queen. nampucha. anong akala ng mga lalakeng ito? sila lang may K maging agresibo at may kalayaan mangmanyak, at talakayin ang sex na para bang pinag-uusapan lang ang ulam sa tanghalian? upuan ko sila kung di tumirik mata nila, e.

naisip ko lang ano? at hindi ko talaga maintindihan kung bakit lagi akong nakakakuha ng mga indecent proposal. ano ba naman akala nila sa sex, parang e-load na kahit kanino at kahit saan pwedeng ikarga?

naaasar pa ako sa double standard. tipong pag ikaw minanyak, ibig sabihin ikaw may kasalanan. for example, pwede ko naman di sagutin ang text ng schoolmate. bakit ko pa kasi inentertain. o kaya dahil nakabikini ako sa friendster picture ko kaya ako minamanyak. o kaya, masyadong seksi ang sapatos ko kanina sa opisina. o kaya, pinapayagan ko kasi silang tratuhin ako bilang sex object. hindi ko nga alam na sex object ako, e. ayaw ko nang umasa na gumagana ang logic ng mga lalake pero saang impyerno naman sila humugot ng katuwiran na pwede na lang silang humirit ng ganun sa babae? feeling naman nila namamalengke sila at entitled sa public commentary. o baka nagfafantasya na announcer sa karera ng kabayo.

dati nagresolve na akong magpaka-virgin at baka hindi na malibugan ang sambayanan pero nagcomment ang isa kong kaibigan na baka lalong lumala ang situwasyon, lalo’t suot ko ang palda kong pink. pero naisip ko lang talaga, sa tuwing minamanyak ako, parang masarap maging cockteaser. role reversal. shifting of power. etc. who’s the daddy now? tipong ganun.

balahurain mo ako, at pasasakitin ko talaga ang puson mo. o kay saya ng buhay!